DEM

-Bölüm 6 (Son)-

Yaşananların hatırına saklanmış tüm eşyaları bir kutuda toplayıp yakmaya karar vermişti. Bir hayat bu kadar acı içermemeliydi. Mutluluk hiç uzak değildi ama 'keşke' diye bir kapı vardı ve bu kapıyı açtıkça yeni kapılar çıkıyordu... 

Koltukta oturmuş Thom Yorke-Hearing Damage şarkısını dinliyordu elindeki kutuya bakarak. Hava kararmıştı ve salona sadece köşede duran abajur ışık veriyordu. Ara sıra geçen taksilerin pencereden girip duvara yansıyan farları vardı bir de. Kalkıp su içmek için mutfağa gitti, 
buzdolabını açtı ve boş boş dolaba baktı. Buzdolabı ışığında ona son bir mektup yazmaya karar verdi.

Nisan'dan nefretlerle; 

Bir Perşembe günü Kıyı kafedeki başlangıcımızı yeniden düşünüyorum... Sen bana geçmişini anlatıyorsun, geleceğinin ben olduğumu düşünerek... Bu başlangıcın kardeşimin sonu olacağını bilemezdim! Seni bu şekilde özlemek istemiyorum.
Karnımda bir ağrı var Ozan, acıyor ve artık acıyacak. Acısın da zaten, kendimi iyi hissedince bir şey değişmeyecek. Sen hikayemin başrolüydün, şimdi gözlerimde hüzünsün... 
Buralardan gitmek isteme isteğim sürekli boğazımda tıkalı kalıyor... Nereye? Nasıl? Kiminle? Bir yandan bu ev, kardeşim hala benimle gibi. Her sabah öpüp uyandıran bir hayal olamaz! Bazen acıdan midem bulanıyor ama alıştım da sayılır. Nasıl düşüneceğimi bilmez bir duygu bıraktın içimde! Senden nefret ediyorum. Özlüyorum. Bu sana yazdığım ilk ve son mektup. Umarım yaptığına gerçekten pişmansındır!


-SON-

Başka bir hikaye ile buluşmak dileği ile :)